Een erehaag voor onze Jan

Op 18 mei namen vrienden, familie, collega’s en mede vrijwilligers afscheid van Jan de Wit in ‘zijn’ Brinkhuis. Er waren sprekers vanuit de familie van Jan: zo sprak broer Henk en neven en nichten van Jan (Oom Jan). Vanuit de Larense gemeenschap sprak Erwin van den Berg – als voorzitter van het Oranjecomité (Feestweek) over Jans’ vrijwilligerswerk voor oa de jaarlijkse fietsenrally. Chris Bogaers leidde de uitvaart – ook hij heeft lang met vrijwilliger Jan samengewerkt bij het 4-5 mei comité. De laatste spreker was Leon Schouten, directeur van het Brinkhuis die eindigde met een gedicht van Gerard Beentjes.

Jan werd uitgeleide gedaan door een erehaag uit zijn Brinkhuis op weg naar zijn laatste rustplaats op het Sint Janskerkhof in Laren.

Spreker: Erwin van den Berg

Beste Jan,

Verdorie wat heb je ons laten schrikken. Zo ben je er nog en zo niet meer.

Familie, vrienden, kennissen, collega vrijwilligers, belangstellenden,Jan vond het prachtig als er veel belangstelling was voor een evenement waar hij bij de organisatie ervan betrokken was. Dat we hier nu in zo grote getale zijn doet ons hopelijk allemaal, mij in ieder geval, grote vreugde.

Ik sta hier als voorzitter van de Stichting Feestweek Laren beter bekend als het Oranje Comité én Sinterklaascomité en dus hulp Piet van Hoofdpiet Jan.

Vorige week zaterdag 9 mei was de Jubileumtaptoe van Drum- en Showband MCC. Een fantastisch weekeinde tot ik in het begin van de zondagavond een appje van Leon Schouten kreeg; Jan de Wit is overleden …

Van een blije en trotse voorzitter van MCC naar een verdrietige voorzitter van het Oranje Comité. Jan mijn levende agenda is er niet meer.

Nog maar een week daarvoor op zondag 3 mei zaten wij, Jan, Renate de Leeuw en ik tijdens de jaarlijkse fietsenrally op het terras van de poffertjeskraam.

Jan deelde ons mee dat hij de fietsenrally niet mee ging fietsen. Hij had hem ook niet voorgereden. Hij voelde zich niet goed, had verminderd zicht. De week daarvoor met hekken zetten had hij zich ook afgemeld. Hij had last van z’n rug en hekken sjouwen was te zwaar. Alle begrip. Jan doe rustig aan. Kom je wel gezellig na afloop in de poffertjeskraam aanschuiven. Hij was erbij. Gelukkig!

Jan was er altijd bij

Zoals de foto’s in de slideshow wel laten zien was Jan er altijd bij. En meestal of eigenlijk altijd (!) vanuit een rol.

Of het nu EHBO-er bij de avondvierdaagse was; het geluid bij het ringsteken met paarden en sjezen op Koningsdag; in een Geitenbreijers act zoals foto’s op de Facebook pagina Je Bent Een Echte Laarder lieten zien; de eerste opstelling van de Larense Muziektent op de gemeentewerf op een zonnige zaterdag in september 2018; de dorpslunch van de Rotary in de tuin van het Brinkhuis; de filmopnamen in 2020 van de Sinterklaasfilm tijdens Corona; natuurlijk de Fietsenrally en poffertjes eten met Renate de Leeuw en Stef Bon.

En wat langer geleden; Jan in de gele serviceauto van de Fina pomp van Van der Kluft gevestigd aan de Brink. Afgelopen zaterdag spraken Marcel Hilhorst van de poffertjeskraam en ik elkaar. Het ging over jou. Marcel zei: Jan zit wel in de top tien van actieve vrijwilligers betrokken bij verenigingen. Hij zag je nog zo door het dorp rijden met de gele servicewagen met geluidshoorn erop. Rondrijdend aankondigend: ‘Zaterdagmiddag postzegelbeurs in de historische kring’ Kom allemaal. Die gele servicewagen heeft ook nog eens bij de opbouw van de hemdenrace een uur met knipperende lichten midden op de Brink gestaan. Deuren op slot. We konden er niet bij want Jan had de sleutel.

De herinneringen ophalen, brachten mij terug in 2006. De Kinderspelen op toen nog Koninginnedag waren er niet meer. Als jonge vader vond ik het leuk om dat weer op te pakken. Jij, Jan, was de enige die er enthousiast van werd en aanbood om mee te helpen. We hebben het enkele jaren volgehouden maar de animo om mee te doen liep weer terug. Iets met schoolvakanties. Wat een mooie herinnering is en blijft is de foto van ons samen.

Al pratende kwamen er nog weer meer activiteiten langs waar je een rol in speelde. We beslisten Jan, dat jij in de top vijf zat van actieve vrijwilligers!

En meestal -in ieder geval heel veel- met de fiets!

Eigenlijk kan je wel stellen dat Jan in het harnas is gestorven. Alles wat hem lief was en waar hij bij betrokken was heeft hij tot het laatste toe kunnen blijven doen.

Voor al die inzet heeft hij in 2009 de Wally Moesprijs ontvangen, een Larense vrijwilligersprijs en in 2023 de erepenning van de gemeente Laren. Welverdiend Jan.

Oranje Comité

Jan was een actief lid van het Oranje Comité. Hij was er trots op dat hij vanaf het begin van de heropgerichte Feestweek Laren in 1968 erbij was. Een foto heb ik niet gevonden maar de familie J. de Wit Schoenhandel op het Zevenend 9 had wel een advertentie in het feestweekboekje gesponsord. Voldoende bewijs zeg ik.

Jan leerde ik kennen rond 2003 toen ik de vergaderingen van het illustere gezelschap van het Oranje Comité mocht komen bijwonen.

Onder voorzitterschap van Ernst Wortel zaten daar in de huiskamer op de Kostverloren, Gerard Eggenkamp, Wil de Leeuw, Stef Bon, Twitty Huurman, Jan de Wit en de zusjes De Leeuw. Kaas en worst op tafel. Er werd van alles besproken. Ook het programma.

Gerard, Wil en Ernst zijn niet meer onder ons. Stef laat zich vanmorgen verontschuldigen vanwege een kort ziekenhuisbezoek. Twitty de eerste secretaris van de Feestweek Laren is er wel bij. Jan … voor jou. Christine en Renate de Leeuw zijn er ook bij. Jij was hun laatste overgebleven link met Ernst en Willy van het feestweek comité door ‘jouw’ goed georganiseerde fietsenrally.

Terug naar 2003 – Jan was toen net verantwoordelijk geworden voor het onderdeel Fietsenrally. Een mooi evenement in de feestweek dat toen al decennia lang werd georganiseerd.

De Fietsenrally – zie ook enkele foto’s – moest voor gefietst worden. Dat deden wij op 2^e Paasdag. We verzamelden dan bij de poffertjeskraam. Wij waren: Ernst Wortel, Wil de Leeuw, Jan en ik. Wij moesten de rally fietsen en Jan volgde ons. Soms een kleine verbetering hier en daar. We zochten ongeveer halverwege een pleisterplaats waar de deelnemers een versnapering kregen. En dan weer terug op Laren An.

Jan was heel serieus en vond het dan ook helemaal niet grappig toen wij die ene keer op de Hilversumseweg rechtdoor fietsten. Recht toe recht aan naar de poffertjeskraam waar we altijd afsloten met een portie poffertjes.

We hadden namelijk de Sint Janstraat in moet fietsen, want jij had nog een kort ommetje langs de molen in de route opgeschreven. Zeer verontwaardigd kwam jij bij de poffertjeskraam aan. Even mokkend, aan de poffertjes maar dan was het ook weer goed.

Jan was een optimistisch mens, positief was hij ook. Aan negativiteit had hij een hekel. Zo ook die keer dat het tijdens de fietsenrally pijpenstelen regende. We stonden in de feesttent op het Kermisterrein. Niemand verscheen. Jan vond dat belachelijk, immers hij fietste ook gewoon met en door de regen. Na nog een keer richting Zevenend gefietst te hebben kwam hij terug. Dan toch maar de fietsenrally een week later fietsen.

De Coronatijd was ook zwaar voor jou. Maar je bleef positief -strijdbaar zelfs- we moesten doorgaan met het programma voorbereiden want als de minister-president aankondigde dat Koningsdag door mocht gaan, waren wij er klaar voor.

Jan, afgelopen 3 mei dus voor het laatst, maar al die jaren daarvoor, hoeveel mensen jij blij maakte! Die een route kwamen ophalen. Altijd een praatje. Complimenten voor jou Jan; ‘heb je weer een mooie route uitgezet?’ of naderhand ‘wat heb je weer een mooie route uitgezet’.  Maar ook in aanloop naar de Fietsenrally spraken mensen mij er over aan. Heeft Jan alweer een mooie route fietsenrally bedacht?

Levende Agenda

Ik begon dit verhaal met Jan, mijn levende agenda. Op dit moment – nu – zouden Jan en ik nog terug geblikt hebben op de Koningsdag en natuurlijk de Fietsenrally.

Maar of net voor de zomer, maar in ieder geval na de zomer zou het gegaan zijn over de aanstaande intocht van Sinterklaas in Laren in november. De foto’s zijn er getuige van. Naast Sinterklaas, staf en boek in de hand.

De zakken met pepernoten en ander snoepgoed vullen gebeurde onder zijn leiding. Gezellig samenzijn, herinneringen ophalen. Praten over van alles en nog wat.

Ook politiek

Toen ik Jan had leren kennen kwamen we elkaar ook op maandagavond op het gemeentehuis tegen. Jan zat in de steunfractie van Groen Links en ik CDA . Een trouwe bezoeker van de gemeenteraadsvergadering. De verkoop van het gemeentehuis vond hij belachelijk. Zo las ik afgelopen week in mijn appjes met Jan terug.

Jan was oprecht en geïnteresseerd. Mijn vrouw typeerde Jan deze week als volgt: ‘Een levenlang dienstbaar op geheel eigen wijze. Jan was helemaal zichzelf en dat is in deze wereld bijzonder. We gaan hem missen!’

Een mooie verwoording van Jan als mijn levende agenda.

Want als Sinterklaas weer weg was en het werd december uiterlijk begin januari. Dan kwam Jan op de lijn voor de aanstaande Koningsdag en natuurlijk de Fietsenrally.

Dit ga ik nog het meeste missen. Niemand anders dan Jan was zo betrokken. Hij hield in de tussenliggende tijd de evenementen levend. Door -als we elkaar zagen en even spraken- het altijd te benoemen. Een mooie structuur in zijn leven en daarmee ook dat van mij!

De jaarcyclus rond van Koningsdag en Fietsenrally naar intocht van Sinterklaas, van Sinterklaasintocht naar Koningsdag en Fietsenrally.

Terug naar donderdagavond 7 mei. Jan appt: ‘ik ben er van het weekend niet bij’.

Ik zit in de auto en bel hem. Jan pakte direct op. Hij voelde zich nog steeds niet beter. Ik vroeg hem of ik iets kon doen. Halen of brengen met de auto. Dat was niet nodig.

‘Dank je wel Erwin’.
‘Is goed Jan’
‘Dag Jan’.
‘Dag Erwin’. We hingen op.

En nu nemen we hier afscheid van jou, Jan.  In warme herinneringen aan jou en alles wat jou met dit dorp heeft verbonden.

‘Dank je wel Jan!’ 

‘Dag Jan’

Spreker Leon Schouten – Directeur Brinkhuis Laren

Goedemorgen familie, vrienden en bekenden van Jan de Wit,
Ik sta hier met een zwaar gemoed. Vandaag nemen we afscheid van onze Jan de Wit, een bijzondere man met een groot hart, tomeloze inzet en een enorme interesse en aandacht voor de mensen om hem heen. Jan had -zoals iemand in het condoleanceboek schreef- een wel heel goed besteed leven …
Jan ligt hier nu in zijn Laren in zijn Brinkhuis op één zijn vaste plekken. Hier zat hij als geluidstechnicus iedere 6 weken met microfoon in de aanslag bij de openingen van de kunstexposities.
Ik vind het een eer en terecht om Jan juist op deze locatie te herdenken en wij zijn de bibliotheek Gooi+ Laren dankbaar dat zij bij wijze van hoge uitzondering de bibliotheek vanochtend hebben gesloten voor deze herdenkingsbijeenkomst
Wij hoorden net de herinneringen van de familie aan hun Jan, Oom Jan zoals Jan ook op de voorkant van de rouwkaart staat genoemd. Wij halen ook herinneringen op namens zijn andere familie, zijn Brinkhuis familie en de mensen en verenigingen waar Jan jarenlang zoveel voor heeft betekend.

Mijn herinneringen aan Jan zijn ontstaan begin jaren 90 toen wij met ons gezin in Laren kwamen wonen. Ik zag Jan regelmatig als EHBO-er bij verschillende evenementen in het dorp, een vriendelijke ietwat in zichzelf gekeerde maar toch zeer oplettende en alerte jongen met een scherpe waarneming.
Ik zeg jongen, maar toen natuurlijk ook al een bijna 40-jarige man, maar hij had die vitale jeugdige en jongensachtige uitstraling die hij tot het laatst toe heeft behouden. Een plichtsgetrouwe jongen die alles wat hij deed -en dat was veel- serieus nam en dat met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en trots uitvoerde.
Jullie hebben in een aantal foto-overzichten al een beetje beeld gekregen van wat Jan zoal deed voor de gemeenschap. Het is een bonte mix maar ook een opvallende hoeveelheid foto’s voor iemand die altijd op de achtergrond functioneerde. Het toont Jan in zijn element: altijd bezig, op de achtergrond dingen doen en aandacht voor anderen.
Jan hield van structuur, heldere afspraken en eerlijkheid. Ik ben er trots op dat wij hem dat hebben kunnen geven, maar ook trots op de rol die Jan bij ons vervulde en de flexibiliteit die hij daarin toonde.
Veranderingen die er vanaf 2021 in het Brinkhuis zijn geweest waren lastig voor iemand die niet houdt van veranderingen en graag vasthoudt aan vaste structuren. Jan is enige tijd behoorlijk van slag geweest toen wij besloten om niet langer wekelijks 2 filmvoorstellingen in te plannen omdat wij de theaterzaal regelmatig beter konden verhuren en er tijdens sommige filmvoorstellingen te weinig mensen kwamen. De filmvoorstellingen waren het domein van Jan en hij dacht dat hij niet langer nodig was. Wij hebben hem goed moeten uitleggen waarom wij deze beslissing namen en dat hij wel degelijk nodig en gewenst was.

Ik herinner mij ook een zeer emotionele speech van Jan op het afscheid van toenmalig beheerder Frans Knuvers. Jan had jarenlang onder zijn leiding gefunctioneerd en moest hem gaan missen. Wij hebben hem destijds duidelijk gemaakt dat zijn inzet voor het Brinkhuis nog steeds nodig en gewenst was. Dat tekent de enorme betrokkenheid en inzet van Jan die tot het laatst heeft geduurd.
Jan toonde grote interesse in de veranderingen die wij vanaf dat moment hebben doorgevoerd, hij stond daar zeer voor open en heeft daar ook aan meegewerkt en ook echt zijn schouders onder gezet.

Ted Dekker die vanaf 2022 als beheerder in het Brinkhuis begon, was op zijn eerste dag onderweg naar huis en kreeg van Jan een telefoontje: “Ted, ik ben Jan de Wit. wij hebben elkaar nog niet ontmoet, maar ik ga je helpen hoor!”

De jarenlange samenwerking met Jan als vrijwilliger van het Brinkhuis was voor hem zeker niet vrijblijvend, niet oppervlakkig, maar degelijk en betrouwbaar. Je kon op Jan rekenen, hij gaf als een volwaardige partner een stevige invulling aan onze samenwerking. Een samenwerking die wederkerig was, wij waren er voor Jan, maar hij was er ook voor de volle 100% voor ons en voor anderen.

Zijn aandacht voor anderen ging ver: als je Jan vertelde over een familielid, een trouwerij, geboorte, huisdier, vakantie, hobby of iets anders dat je interesseerde bleef hij daar met oprechte interesse naar vragen en niet zelden verdiepte hij zich ook in praktische wetenswaardigheden rond jouw interesse of activiteiten: het leek soms willekeurig, maar Jan kwam regelmatig met feitjes en actuele informatie: de weersverwachting in Laren, maar ook als het bliksemde in Breda (misschien omdat er 2 broers van Jan in Brabant wonen?) de vertrektijden van de trein, als er iets over het Brinkhuis in de media kwam, überhaupt wat er over Laren in de online kranten stond, wat er Bol-an stond vermeld en wat er op NH Gooi radio werd gezegd (hij hield dat radiostation sowieso goed in de gaten, want als de ontvangst niet goed was, belde Jan direct naar de technicus van dienst om dat door te geven) hij bekeek steevast teletekst op zijn telefoon en filemeldingen voor als je nog op pad moest, historische plaatjes met data erbij: Als Jan dacht dat het zinvol voor je was, stuurde Jan van alles door via whatsapp, soms ook midden in de nacht.

Jan was vrij precies in het volgen van regels en regeltjes, zo hebben wij in het Brinkhuis de afspraak als je als vrijwilliger werkt kan je gratis koffie, thee en sap bestellen en soep en tosti voor de helft van de prijs. Als Jan buiten dienst was, wilde hij dan ook absoluut geen gratis koffie of thee. Naast zijn favoriete cappuccino, was voor Jan de ultieme afsluiting van een dag of avond hard gewerkt een glas chocomel. Hij kon die gezellige momenten bij de nazit van evenementen enorm waarderen.

Jan had ook humor, al had hij soms even tijd nodig om te doorgronden wie er op welk moment een grap maakte. Met onze horecamanager Dunja kon hij grapjes goed incasseren en zelf ook maken.

Je kon Jan uittekenen met zijn fietshelm op, meerdere brillen, een tas die hij over zijn schouder droeg waarbij hij het over zijn hoofd halen regelmatig vastliep over de helm en brillen.

Jan trad een enkele keer op de voorgrond, zo kondigde hij de films aan die vertoond worden in het Brinkhuis. Zowel de kinderfilms als volwassenfilms. Soms met een persoonlijke beoordeling van de film die gedraaid zou worden. Van een vaste filmbezoeker hoorde ik dat hij een keer aankondigde dat hij het wel een mooi gemaakte film vond, maar er persoonlijk niet zoveel aan vond.

Ook trad hij onverwacht op de voorgrond met een totaal onvoorbereide speech na de uitreiking van de gemeentelijke erepenning in 2023. Ik had Jan voor deze natuurlijk tot het laatst voor hem geheim gehouden uitreiking naar de theaterzaal gelokt met een smoes. Jan was zogenaamd als vaste filmoperateur gevraagd om een kinderfilm te draaien voor een familie die hadden gevraagd of onze mensen een beetje netjes gekleed konden werken. Dat omdat het gezelschap ook feestelijk gekleed zou zijn.
Jan had zich zoals we van hem gewend zijn goed voorbereid en had zijn mooiste jasje aangetrokken, haren gekamd en deodorant opgespoten. Dat hij dat jasje aan zou trekken, had hij overigens ook al een paar keer vooraf aangekondigd, want hij herhaalde graag altijd zijn instructies op die hij had gekregen.
Ik ving Jan op om te voorkomen dat hij de verzamelde familie en vrienden zou zien en liep met hem naar het theater waar hij verbaasd opkeek dat er zoveel bekenden waren.
in eerste instantie had hij niet door dat al deze mensen, vrienden, familie en zelfs zijn hoogbejaarde moeder allemaal speciaal voor hem waren gekomen.
Voordat de feestelijke uitreiking begon, vroeg Jan mij voor de zekerheid toch nog even “Leon, die filmvoorstelling gaat nu zeker niet door hè?”

Ik ga nog even in vogelvlucht door de tekst heen die toenmalig burgemeester Nanning Mol uitsprak bij de uitreiking van de erepenning van de gemeente Laren aan Jan:

“De commissie is van mening dat de niet aflatende inzet van de heer De Wit als vrijwilliger bij vele evenementen voor het dorp Laren bijzonder te noemen is. Zeker op zijn, voor velen onbekende, hoge leeftijd. Zijn plichtsbesef en gemeenschapszin is tekenend voor de heer De Wit als zeer betrokken Laarder.
De inzet van de heer De Wit achter de schermen is enorm waardevol voor het doen slagen van menig evenement; Vanaf 1978 is de heer De Wit lid van de EHBO vereniging, een lidmaatschap van 45 jaren! De heer De Wit was tot zijn 65ste actief als gediplomeerd EHBO’er.  De heer De Wit is vanaf 2012 vaste vrijwilliger van Team Techniek van het Brinkhuis/Muziekcentrum Schering & Inslag en daarmee een vaste waarde binnen het techniekteam die altijd klaar staat om een techniekdienst te draaien. De heer De Wit is een zeer loyale vrijwilliger van het Oranjecomité Laren (ook wel Feestweekcomité Laren genoemd) , vanaf 1968 t/m heden (dat is dus in totaal 58 jaar geweest).  

De heer De Wit organiseert vanuit zijn rol als vrijwilliger van het Oranjecomité al meer dan 20 jaar de jaarlijkse Fietsenrally.
Al jaren is de heer De Wit vaste vrijwilliger van de Wandelvierdaagse Het Gooi. Als verkeersregelaar en bij de start voor de eerste knip bij aanvang van de wandeltochten; De heer De Wit is eveneens al vele jaren inzetbaar als vrijwilliger tijdens de jaarlijkse 4 mei herdenking op de Brink”
Tot zover het officiële college-besluit om Jan de erepenning van de gemeente Laren toe te kennen.

Wat Jan nog meer voor het Brinkhuis en daarbuiten deed, is bijna teveel om op te noemen, ik noem er toch een paar:

• Grote inzet en hulp bij burgerinitiatief opvang Oekraïners begin 2022
• vaste collectant voor oa Alzheimer Nederland
• regelmatig kwam hij ’s avonds om 22u lang bij het afsluiten van het Brinkhuis voor nog wat extra aandacht en gevoel van extra veiligheid
• jarenlang de dames van accordeon vereniging Aurora helpen bij het klaarzetten en aan het eind van de avond terugzetten van tafels, stoelen voor hun vaste repetitieavond
• de jaarlijkse BHV bijscholing waarbij Jan trots was op zijn steeds weer behaalde certificaat
• afgelopen jaar werd Jan Vriend van het Brinkhuis, dat is een groep mensen die allerlei activiteiten in het Brinkhuis financieel ondersteunen. Zoals de nieuwe theaterstoelen waarvan Jan er ook één gesponsord heeft.

De afgelopen week zijn wij hier in het Brinkhuis overspoeld met reacties op zijn plotselinge overlijden, ongeloof en nog moeilijk te beseffen dat Jan de Wit die dagelijks in het dorp en in het Brinkhuis te vinden was, er niet meer is.

Het condoleanceboek dat hier sinds maandag na zijn overlijden ligt, was afgelopen week al flink getekend en er zijn veel persoonlijke bedankjes en anekdotes geschreven, waaruit maar weer blijkt dat Jan ook voor mensen persoonlijk klaarstond. Ook in de Warrekam periode van dit prachtige gebouw tussen eind jaren ‘60 en 2012 toen het Brinkhuis met bibliotheek werd.

Veelgenoemd is zijn persoonlijke interesse, aandacht en behulpzaamheid
Wij zullen Jan enorm gaan missen, niet alleen vanwege zijn enorme inzet, maar ook om zijn mooie warme persoonlijkheid.

Een prijs voor een vrijwilliger

Leon sloot zijn speech af met een gedicht van Gerard Beentjes (destijds dorpsdichter van Laren) die dit in 2009 schreef toen Jan de Wit de Wally Moesprijs prijs ontving als Vrijwilliger van het Jaar.

Een prijs voor een vrijwilliger

U organiseert iets? U wilt de EHBO?
Hij komt. Is de avondvierdaagse?
Hij regelt het verkeer.
Dit jaar: Koninginnedag?

Wie heeft een idee? Een fietsroute?
Hij bedenkt het, hij plant het.
Ligt er ijs op de Brink? Hij is er bij.
Verkiezingen? Hij foldert voor zijn partij.

Een digibeet in last?
Daar is. Klik, klik, klik.
Gratis voor niks, graag en goed.
Dat zit Jan de Wit in zijn bloed.

Wil je hem prijzen, eren? Dan?
Typisch Jan, hij is er niet.