Willem Jan van den Brink is de huisschrijver van het Brinkhuis en interviewt gasten in het Brinkhuis. Op 11 maart 2026 ging hij in gesprek met Silvia Berkers-de Geus.

Ik ben van de techniek

“Ik ben van de techniek,” zegt mevrouw Berkers zonder aarzelen. Dat was eigenlijk al van jongs af aan duidelijk. Terwijl anderen andere richtingen kozen, voelde zij zich aangetrokken tot de wereld van machines, systemen en oplossingen bedenken. Het lag dus voor de hand dat zij uiteindelijk bij de Koninklijke Luchtmacht terechtkwam. Daar vond ze haar plek in administratief, logistiek en technisch ondersteunend werk.

Een van de plekken waar zij werkte was Kamp Zeist, waar ooit de Technische Dienst van het DATIM gevestigd was – door de mensen zelf ook wel simpelweg “de fabriek” genoemd. Daar werd gewerkt door mannen die niet snel onder de indruk waren van een kapotte motor of een versleten voertuig.

“Als er een motor binnenkwam die er slecht aan toe was,” vertelt Silvia, “dan haalden ze hem helemaal uit elkaar. Als ze klaar waren, liep hij weer als nieuw.”

Ook voertuigen die als afgeschreven schroot werden binnengebracht, kwamen er vaak weer piekfijn uit. De smid wist raad met deuken, de spuiterij zorgde voor een frisse buitenkant, en als er onderdelen ontbraken, werd er simpelweg iets gemaakt in de draaierij. Zelf doen was daar de normaalste zaak van de wereld.

De mannen van de Technische Dienst werkten in hal 9 en 10. De commandant en Silvia zaten in gebouw 9, van waaruit ze het geheel administratief en organisatorisch ondersteunden.

F-16

In die jaren was ze ook betrokken bij werk aan de F-16. Met name de canopy – de transparante koepel boven het hoofd van de piloot – moest worden aangepast aan Nederlandse vereisten. Het was werk waar precisie en technische kennis samenkwamen.

In dezelfde periode waren ook de Wolfhounds gestationeerd op Vliegbasis Soesterberg. De Wolfhounds waren de bijnaam van het 32nd Fighter Squadron van de Amerikaanse luchtmacht, dat bijna veertig jaar – van 1954 tot 1994 – in Nederland verbleef. Ze vormden een hechte Amerikaanse gemeenschap midden in ons land en lieten op velen een blijvende indruk achter.

Bij de Radio

Ook buiten haar werk bleef techniek een rol spelen in haar leven. Haar man Jan, inmiddels gepensioneerd, is een fanatiek radiozendamateur. En Silvia kan daar prima in meekomen. Sterker nog: ooit onderschepte ze via de radio merkwaardige gecodeerde berichten van een niet nader te noemen ambassade in Den Haag. Die informatie bleek uiteindelijk waardevol voor onze eigen inlichtingendienst.

Levensmotto

Als ik haar vraag naar een levensmotto, hoeft ze niet lang na te denken.

“Bij de luchtmacht zeiden ze altijd: Niet praten, maar doen.” Maar er is nog een tweede wijsheid die haar dierbaar is. Die kreeg ze van haar oma mee: “Volg je hart en doe wat je leuk vindt.”

Aan haar loopbaan te horen, heeft ze zich daar aardig aan gehouden. En zo komt het dat haar hart nog altijd – drie keer per week – bij het Brinkhuis ligt.